Kung May Badyet sa Plano, May Sahod Ba sa Pagod? Ang Panukalang Dagdag-Sahod para sa Nurses

Sa gitna ng patuloy na krisis sa health care system ng bansa, muling umakyat sa mesa ng Senado ang isang matagal nang hinaing: ang sahod ng mga nurse. Sa panukalang batas na inihain ni Erwin Tulfo, layong itaas ang minimum salary grade ng mga nurse sa mga pampublikong ospital—isang hakbang na sinasabing sagot sa kakulangan ng health workers at pag-alis nila patungong ibang bansa.

Sa papel, malinaw ang problema: mabigat ang trabaho, kulang ang tao, at hindi tugma ang sahod sa sakripisyo. May mga ospital na umaabot sa nurse-to-patient ratio na halos imposible para sa ligtas at makataong pag-aalaga. Sa ganitong kalagayan, hindi na kataka-takang maraming nurse ang nangingibang-bansa, dala ang kanilang galing—at iniwang butas sa lokal na sistema.

Ang panukala ay naglalayong itaas ang salary grade mula SG 15 patungong SG 19 at iayon ito sa Salary Standardization Law. Ayon sa paliwanag, ito raw ay para i-retain ang skilled nurses, patatagin ang public health system, at tiyaking may maayos na serbisyong matatanggap ang pasyente.

Ngunit sa mata ng publiko, may kasamang tanong ang bawat pangako:
May pondo ba, o pangako lang muna?
May agarang epekto ba, o dadaan muna sa mahabang pila ng komite?

Hindi lingid sa kaalaman ng bayan na maraming panukalang “maganda sa headline” ang nauuwi sa mabagal na implementasyon. Kaya habang may ngiti sa mga larawan at kumpiyansang paliwanag sa sesyon, ang mga nurse ay patuloy na nagbabantay—hindi lang ng pasyente, kundi ng kongkretong resulta.

📖 “The worker deserves his wages.” — Luke 10:7

Sa huli, ang tanong ay hindi kung karapat-dapat ang dagdag-sahod—dahil malinaw na oo. Ang tanong ay kung kailan ito magiging realidad, at kung hanggang saan ang handang isakripisyo ng pamahalaan para sa mga taong literal na nagbabantay ng buhay ng bayan.